Z e v e n  doosjes werden uitgereikt aan zeven medewerkers van Social Work. Vier doosjes werden uitgedeeld in Utrecht en drie in Amersfoort.

De ontvangers waren willekeurig gekozen en ontvingen de doosjes bij verrassing, anoniem.

 

Twee kunstenaars, Tsjerk en Gea, hergebruikten verpakkingen en verwerkten die tot nieuwe doosjes, in uiterlijk zo veranderd, dat er een nieuwe  b e t e k e n i s ontstond. Welke betekenissen dat waren, lag in handen van de collega’s die hun antwoorden associeerden en het doosje met een nieuwe inhoud konden doorgeven aan een volgende collega.

 

Tot aan de zomer reisden de doosjes rond, van postvak naar postvak.

De ene doorgeeflijn was langer dan de andere.

De  a s s o c i a t i e s van de ontvangers gingen r e t o u r naar het secretariaat van Social Work in de vorm van een foto van de nieuwe inhoud van het doosje samen met een commentaar, een kort verhaaltje of enkele gedachten.

 

De gedachte achter het experiment was dat alle contacten in Social Work niet altijd hun functie hoeven te hebben. Iets  z o n d e r  b e l a n g versturen levert open vragen op, die je niet hoeft te beantwoorden. Een stroom associaties zonder einde.

 

Na vier maanden onderweg te zijn met deze doosjes hier een kleine selectie foto’s en enkele korte tekstfragmenten.

 

‘Bijzonder object / Spannend

Geverfde vrouwenlippen

Muziek / Mysterieus

Sterke vrouw / Kracht

Gemaakt met passie / Nostalgie’

 

‘…Enigszins geïrriteerd bekijk ik de inhoud van het doosje. Ik zie het nut van de inhoud niet direct en ik hou niet van kettingbrieven. Als ik het doosje ronddraai zie ik de mooie blauwe snippers, die samen een collage vormen, dat ziet er mooi uit. Eigenlijk vind ik het ook een mooi doosje, maar die inhoud …?

De pauwveer vind ik mooi, die heb ik dus ook weer in mijn doosje gedaan dus die heb ik hergebruikt. Het stuk touw, de kam en het blauwe haarelastiekje vind ik nog steeds niet mooi en niet veel zeggend. Het geeft wel een associatie met strand en mogelijk iemand die haar haar kamt en vastbindt met het elastiekje…’

 

‘…Hoe meer ik er naar kijk, hoe meer vragen het oproept…het zet me aan het denken! Ach, en er ligt ook een uitgeknipt mondje bij….. Dat wijst er op dat het met een glimlach is samengesteld? Dat ik er vooral niet te veel over moet nadenken? Ik moet het met een glimlach aanvaarden? Het is niet zo zwaar als het lijkt…’

 

‘.. Maria… of zou het nog ergens anders mee te aken hebben. Natuurlijk is het van de gidsen. Maria en een poppetje….. Verbaasd: Ben ik dat? Als Honneke? In de diepte gestort?..Even later… Ontroerd: Maria is voor mij het symbool van onvoorwaardelijke liefde. Van haar mag ik zijn wie ik ben en doen wat ik wil. Wat leuk dat zoiets op zo’n manier naar me toe komt…’